Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl
RSS
 

Archiwum kategorii ‘Jubileusze – życzenia’

ŻYCZENIA WIELKANOCNE

21 mar

Życzenia wielkanocne

Czcigodni Duchowni, Księża Biskupi, Księża Radcy, Dziekani, Proboszczowie i Wikariusze!

Czcigodni diakoni i Siostry diakonise!

Czcigodne Siostry zakonne!

Drodzy Krewni i Przyjaciele!

W okresie przedwielkanocnym przed sklepem firmowym słynnej szwajcarskiej Fabryki Czekolady LIND w Olten, według tutejszego ludowego zwyczaju, ustawiony jest olbrzymi „zając wielkanocny” pokryty złotą folią.

Jest on olbrzymią kopią tych wszystkich czekoladowych zajęcy sprzedawanych we wszystkich sklepach całej Europy dla naszych dzieci.

„Wielkanocny zając” niewątpliwie jest świeckim, ludowym, znakiem zbliżających się chrześcijańskich Świąt Wielkanocnych, który ma być symbolem słodkich darów, które on przynosi dzieciom.

Świat, który obchodzi w sposób zupełnie świecki naszą Wielkanoc jednak zupełnie zapomina o Tym, którego te Święta dotyczą – o Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym Panu Jezusie.

Dlatego my chrześcijanie nawiązujemy do innych symbolów tych Świąt.

Naszym symbolem Wielkanocy jest niewątpliwie „Baranek Wielkanocny”, o którym w starokościelnej Prefacji śpiewamy: „…On, bowiem jest prawdziwym Barankiem Bożym, który zgładził grzechy świata. On przez Swoją śmierć zniweczył śmierć naszą i zmartwychwstając przywrócił nam życie.”

Naszym symbolem zmartwychwstania może być „jajko wielkanocne”, które jest symbolem życia, z którego jak z grobu wychodzi nowe życie.

Jezus Chrystus, który w poranek wielkanocny opuszczając grobowe ciemności „zmartwychwstał, śmiercią śmierć zwyciężył i zmarłym dał życie wieczne.”

(cs. Christos wokriesie iz miertwych, smiertiju smiert’ popraw i suszczim wo hrobiech żywot darowaw) (Por. 2 Tm 1,10).

Niechaj to nowe życie, które Jezus Chrystus na jaśnie wywiódł w poranek wielkanocny stanie się udziałem nas wszystkich.

Mając taką nadzieję, proszę przyjąć nasze najlepsze życzenia radosnych i błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego!

Pokój Wam!

Ks. Jan Gross z Rodziną.

Zürich – Zollikerberg, dnia 21 marca 2013 r.

 

15 – LECIE ORDYNACJI KSIĘŻY: Janusza Staszczaka i Marcina Orawskiego

20 lut
Tychy 1 II 1998 r. ordynacja księży: Marcina Orawskiego i Janusza Staszczaka

Tychy 1 II 1998 r. ordynacja księży: Marcina Orawskiego i Janusza Staszczaka

W dniu 1 lutego 2013 r. minęła 15-rocznica ordynacji dwóch księży naszego Kościoła: ks. radcy mgr. Janusza Staszczaka proboszcza parafii p.w. Jezusa Dobrego Pasterza w

ks. radca Janusz Staszczak

ks. radca Janusz Staszczak

Koszalinie, oraz ks. mgr. Marcina Orawskiego proboszcza pomocniczego parafii p.w. Opatrzności Bożej we Wrocławiu.

Ks. Marcin Orawski

Ks. Marcin Orawski

Obaj zostali ordynowani w nowym kościele p.w. ap. Piotra i Pawła w Tychach poświęconym przez ks. biskupa Jana Szarka w dniu 25 września 1995 r., gdzie ks. Janusz Staszczak odbywał praktykę przedordynacyjną. Ordynacji w dniu 1 lutego 1998 r. dokonał Zwierzchnik Kościoła ks. biskup Jan Szarek w asyście księży biskupów diecezjalnych: Rudolfa Pastuchy (diec. katowicka) i Mieczysława Cieślara (diec. warszawska) oraz księży proboszczów:

Andrzeja Czyża ze Skoczowa i ks. Jana Gross, miejscowego proboszcza. Księdza Marcina Orawskiego skierowano na wikariat do Wrocławia do parafii p.w. Opatrzności Bożej u boku ks. biskupa Ryszarda Bogusza, a księdza Janusza Staszczaka do Koszalina.

Prezbiterium koscioła św. ap. Piotra i Pawła w Tychach

Prezbiterium kościoła św. ap. Piotra i Pawła w Tychach

Ks. Marcin Orawski – urodził się dnia 13 marca 1970 r. w Cieszynie i ochrzczony

Ks. Marcin Orawski na ambonie zabytkowego kosciola Pokoju w Świdnicy

Ks. Marcin Orawski na ambonie zabytkowego kościoła Pokoju w Świdnicy

został w kościele ewangelicko-augsburskim w Goleszowie przez ówczesnego wikariusza ks. Jana Grossa. Później wraz z rodzicami oddanymi Kościołowi i młodszym bratem zamieszkali w sąsiednim Skoczowie, gdzie był konfirmowany przez ks. proboszcza Andrzeja Czyża i ks. proboszcza Jana Nogę.

Ks. Marcin Orawski przed ołtarzem kościoła partnerskiego w Berlinie

Ks. Marcin Orawski przed ołtarzem kościoła partnerskiego w Berlinie

Po ukończeniu studiów teologicznych w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie w roku 1996 uwieńczonych pracą magisterską na temat: „Fenomenologia Świętości w uję­ciu Rudolfa Otto” odbywał praktyki przed ordynacyjne w Skoczowie i w Bielsku – Białej. Po ordynacji w Tychach i odbyciu wikariatu we Wrocławiu, w 2003 r. wybrano go na stanowisko proboszcza pomocniczego parafii p.w. Opatrzności Bożej we Wrocławiu, gdzie proboszczem jest zwierzchnik diecezji wrocławskiej ks. biskup Ryszard Bogusz. Instalacji w dniu 9 listopada 2003 r. dokonał ks. biskup Ryszard Bogusz, a asystował i niedzielne kazanie 3. niedzieli przed końcem roku kościelnego wygłosił ks. radca Jan Gross, ówczesny prezes XI Synodu Kościoła.  Po za rozległą pracą parafialną, od 2000 r. ks. Marcin Orawski pełni funkcję duszpasterza więziennego diecezji wrocławskiej. W 2010 r. z rąk ministra sprawiedliwości otrzymał brązowy medal za zasługi w pracy penitencjarnej. W 2009 r. został powołany na członka komisji Systemu Internetowego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, która jest odpowiedzialna za wizerunek Kościoła w sieci. Jest także redaktorem czasopisma wojskowego: „Wiara i Mundur”. W Dominikańskiej Szkole Wiary we Wrocławiu jest wykładowcą.

Kościół im Gertrudy oraz centrum parafialne w KoszalinieKościół im Gertrudy oraz centrum parafialne w Koszalinie

Ks. radca Janusz Staszczak – urodził się, dnia 13 maja 1969 r. w Lublinie. Po zdaniu egzaminu dojrzałości, poszedł na studia teologiczne w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, które ukończył z tytułem magistra teologii ewangelickiej w roku 1996, po czym rozpoczął praktykę przed ordynacyjną w parafiach Mikołów i Tychy, gdzie dał się poznać gorliwym duszpasterzem, zwłaszcza wśród chorych. Jesienią 1997 r. został skierowany na praktykę do Koszalina, gdzie wówczas nie było ani mieszkania dla duszpasterza ani też stałego miejsca kultu. Nabożeństwa odprawiano w różnych  miejscach kultu tamtejszych Kościołów Protestanckich. W dniu 1 lutego 1998 r. w Tychach mgr teol. Janusz Staszczak został ordynowany wraz z mgr. teol. Marcinem Orawskim na księdza i skierowany przez Konsystorz do pracy duszpasterskiej w Koszalinie.

Dzięki jego staraniom popartym przez Władze Kościoła najpierw odzyskał XIII – wieczny kościół – rotundę im. Gertrudy (z r. 1383), która od roku 1534 stanowiła własność Kościoła Ewangelicko – Luterańskiego, a od początku XX wieku miejsce nabożeństw Parafii Kościoła Staroluterańskiego w Koszalinie. Po II wojnie światowej służyła różnym celom. Ponieważ Kościół Ewangelicko-Augsburski [Luterański] w Polsce jest prawnym następcą także i Kościoła Staroluterańskiego, dlatego ta zabytkowa świątynia w roku 1999 wróciła do właścicieli, którzy używali ją przez 411 lat. Poświęcenia świątyni i poświęcenia dzwonu w dniu 7 maja 2000 r. dokonał Zwierzchnik Kościoła ks. biskup Jan Szarek przy współudziale Zwierzchnika Diecezji Pomorsko – Wielkopolskiej ks. biskupa Michała Warczyńskiego.

Kolejnym etapem prac ks. Janusza Staszczaka i miejscowej Rady Parafialnej była budowa nowego Centrum Parafialnego, które po wielu trudnościach zostało poświęcone przez Zwierzchnika Kościoła ks. biskupa Janusza Jaguckiego przy współudziale Zwierzchnika Diecezji ks. biskupa Michała Warczyńskiego w dniu 17 maja 2008 r.

Obie budowle były jakby prezentem urodzinowym (13 maja) dla ks. Janusza Staszczaka. W Centrum Parafialnym znajduje się piękna, obszerna i nowoczesna  kaplica, sala parafialna, biura, mieszkanie proboszcza oraz pokoje gościnne. Ponadto na parterze znajdują się sklepy do wynajęcia (apteka, kwiaciarnia).

W dniu 7 grudnia 2008 r. Zgromadzenie Parafialne w Koszalinie wybrało ks. Janusza Staszczaka swoim proboszczem.

Instalacja ks. Janusza Staszcza na proboszcza w Koszalinie

Instalacja ks. Janusza Staszczaka na proboszcza w Koszalinie

Instalacja odbyła  się 6 stycznia 2009 r., a dokonał jej ks. biskup Michał Warczyński w asyście księży: Tomasza Woli z Piły, ks. Marcina Markuzela z Bładnic k. Ustronia i ks. Fryderyka Jana Macha z Norymbergi (Niemcy), który pochodzi z Górnego Śląska.

Ks. Janusz Staszczak był jednym z trzech kandydatów na urząd Biskupa Diecezjalnego wytypowanym przez  Konferencję Księży. W dniu 4 marca 2012 r. obradujący w Poznaniu Synod Diecezjalny Diecezji Pomorsko-Wielkopolskiej wybrał ks. proboszcza Janusza Staszczaka radcą diecezjalnym (zastępcą biskupa diecezjalnego). Od 14 kwietnia 2012 roku, ks. Janusz Staszczak jest członkiem XIII Synodu Kościoła (2012-2017), a w nim członkiem Komisji Liturgicznej.

Obydwu księżom życzymy „Ad multos annos!”

* * *

KAZANIE WYGŁOSZONE PRZEZ KSIĘDZA PREZESA JANA GROSSA  W CZASIE INSTALACJI PROBOSZCZA POMOCNICZEGO PARAFII EWANGELICKO – AUGSBURSKIEJ P.W. „OPATRZNOŚCI BOŻEJ” WE WROCŁAWIU W 3. NIEDZIELĘ PRZED KOŃCEM ROKU KOŚCIELNEGO, DNIA 9 LISTOPADA 2003 R.

Tekst: Łk 17.20 – 24:

Zapytany zaś przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie Królestwo Boże, odpowiedział im i rzekł: Królestwo Boże nie przychodzi dostrzegalnie, ani nie będą mówić: Oto tutaj jest, albo: Tam; oto bowiem Królestwo Boże jest pośród was. Rzekł też do uczniów: Przyjdą czasy, kiedy będziecie pragnęli widzieć jeden z dni Syna Człowieczego, a nie ujrzycie. I będą mówić do was: Oto tam, oto tu. Nie chodźcie, ani się tam nie udawajcie.

* * *

Drogi Księże Marcinie, proboszczu pomocniczy parafii Opatrzności Bożej we Wrocławiu! Czcigodny Księże Biskupie Ryszardzie, Gospodarzu Diecezji Wrocławskiej i Proboszczu Parafii Opatrzności Bożej! Drodzy Bracia w Urzędzie Kościoła! Czcigodni Goście ekumeniczni z zagranicy i z Kraju! Umiłowani w Panu bracia i siostry!

I. Dzień dzisiejszy jest historycznym i zarazem wielkim dniem dla Parafii Opatrzności Bożej we Wrocławiu, a zarazem wielkim dniem dla Ciebie, drogi i miły Przyjacielu! Przyznam, że jest to także i dla mnie pamiętny dzień z dwóch względów:

* Oto w roku 1970 miałem ten przywilej trzymać Ciebie na rękach w kościele w Goleszowie i w Sakramencie Chrztu Świętego polecić Ciebie łasce Pana naszego Jezusa Chrystusa, a potem w dniu 1 lutego 1998 r. w naszym nowym kościele ap. Piotra i Pawła w Tychach razem z ks. biskupem Janem Szarkiem i innymi asystentami, apostolskim zwyczajem kłaść ręce na Twoją głowę i Twojego Kolegi ks. Janusza Staszczaka, przekazując Wam urząd zwiastowania Słowa Bożego oraz sprawowania i udzielania Świętych Sakramentów. Z tych to względów ten dzień, który dał nam Pan jest także dla mnie wielkim i pamiętnym dniem.

* Po drugie: po raz pierwszy w życiu staję na ambonie kościoła Opatrzności Bożej we Wrocławiu. Dziękuję Księdzu Biskupowi Ryszardowi za zaproszenie mnie do wygłoszenia kazania przy tej to uroczystości instalacji nowego proboszcza pomocniczego. Zdaję sobie doskonale sprawę z tego, że w ten sposób łamiemy tradycję, ale skoro takie było życzenie Księdza Biskupa i nowego Proboszcza Pomocniczego, pierwszego w powojennych dziejach tej parafii, to należy z pokorą, ale także z radością i wdzięcznością to przyjąć.

Przy tej okazji pragnę jako Prezes Synodu naszego Kościoła w imieniu wszystkich członków Synodu, jak też i Rady Synodalnej, przekazać wszystkim zgromadzonym serdeczne pozdrowienia, a na ręce Księdza Biskupa i ks. radcy Edwina Pecha, także gorące podziękowania za tak gościnne przyjęcie Synodu przed dwoma tygodniami na terenie Waszej Diecezji.

II. WROCŁAW – dzisiaj to metropolia na miarę europejską. Metropolią i stolicą całego Śląska, zwłaszcza tego kościelnego Śląska, był także w dawnej, świetlanej przeszłości. To przecież stąd na cały Śląsk przyszła Reformacja XVI wieczna. Jakże jej sprzyjał, choć pozostał do śmierci katolickim biskupem, biskup wrocławski Baltazar von Promniz, od roku 1548 właściciel Wolnego Państwa Pszczyńskiego. To o nim napisał w roku 1931 w książce o polskim Górnym Śląsku ks. dr Rudolf Schneider: „Jakichże to biskupów miał wówczas Wrocław! To właśnie Biskup Baltazar von  Promniz chronił luterańskich kaznodziejów i potwierdził rok łaski dla ich wdów!” Patrząc przez wiele lat na wspaniałe kontakty ekumeniczne dzisiaj we Wrocławiu, można i dzisiaj powiedzieć: „Jakichże to biskupów ma dzisiaj Wrocław!” Chciałbym aby można było także z dumą napisać: „Jakichże proboszczów i kaznodziejów ma dzisiaj Wrocław!” Tego Wam drodzy Bracia w Urzędzie wszystkich Kościołów, a zwłaszcza Tobie drogi mój Bracie Marcinie, życzę z całego serca!

Tyle miejsca w kazaniu poświęcam tej sprawie, gdyż przynależność Śląska do Wrocławia nie skończyła się w czasach reformacji. Oto w dniu 29 października 1861 r. ewangelicki biskup wrocławski, zwany wówczas generalnym superintendentem. miał w swojej jurysdykcji także cały Górny Śląsk. Generalny Superintendent dr Hahn z Wrocławia poświęcił, a w naszych dokumentach archiwalnych z tamtych czasów nazwany jest konsekratorem, kościół św. Jana w Mikołowie, w którym dane mi było przez 25 lat być proboszczem, a za niecałe 3 miesiące kończę czynną służbę proboszczowską .

III. Kochani moi! Wpatrując się w bogatą historię Kościoła lepiej nam dostrzec, że nie od nas rozpoczyna się i nie na nas kończy się Kościół i Królestwo Boże na ziemi. Dzień 9 listopada w historii, zwłaszcza naszych zachodnich sąsiadów to dzień szczególny: w dniu 9 listopada 1938 r. miała miejsce straszliwa „noc kryształowa”, a więc rozpoczęcie nazistowskiego programu przeciwko naszym „starszym braciom” – Żydom, a dzień 9 listopada 1989 r. to symboliczny dzień upadku „muru berlińskiego”, a zarazem dzień pojednania, dzień nowych perspektyw. Jak blisko mogą ze sobą żyć dwa narody pojednane przez Boga, tego samego Boga, którego nasi „starsi bracia” nazywają „Jahwe Elochim”, świadczy dziś obecność naszych sąsiadów z Berlina na tej uroczystości, ale też fakt, że za niedługo będziemy w jednej Europie. Biblia uczy nas, że tam gdzie jest pokój i sprawiedliwość, tam też jest Królestwo Boże na ziemi, bo „Królestwo Boga przecież nie jest pokarmem i napojem, ale sprawiedliwością, pokojem i radością w Duchu Świętym” (Rz. 14,17). A to znaczy, że nie tam na świecie jest już Królestwo Boże gdzie jest pełnia dobrobytu materialnego, ale tam gdzie czynią pokój pomiędzy sobą, w rodzinach, pomiędzy Kościołami i narodami, tam gdzie panuje sprawiedliwość społeczna, gdzie ludzie potrafią się ze wszystkiego radować, choć nie wiele posiadają, i za to Bogu dziękować. Czy to już jest pomiędzy nami, pomiędzy naszymi narodami, pomiędzy naszymi Kościołami, w naszych rodzinach, w naszym społeczeństwie.

Myślę, że mimo tych pozytywnych oznak, do pełni urzeczywistnienia się wśród nas Królestwa Bożego, jest do tego jeszcze daleko, ale z drugiej strony możemy patrzeć z nadzieją, bo Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii powiada, że „Królestwo Boże nie przychodzi dostrzegalnie”, że ta zmiana z królestwa ziemskiego w Królestwo Boże następuje nieraz bardzo niezauważalnie. Ono jest tam właśnie gdzie panuje pokój, radość w Duchu Świętym, gdzie wszystko dzieje się sprawiedliwie. Dlatego nigdy nasz Kościół Ewangelicki nie był ekskluzywny. Nigdy nie nauczał, że tylko u nas jest Chrystusa, że tylko my możemy być zbawieni. Byliśmy zawsze dalecy od tego aby mówić: „Oto tutaj jest Chrystus!”, „Oto tylko wśród nas jest Chrystus”. Dlatego Kościół Ewangelicki nigdy nikomu nie odmawiał zbawienia, od samego początku był Kościołem ekumenicznym, bo Kościół z samego założenia biorąc pod uwagę arcykapłańską modlitwę Pana Jezusa musi być ekumeniczny. Przecież to szeroko pojęty ruch ekumeniczny propagował w latach 20 i 30 – tych tamtego stulecia luterański prymas Szwecji i zarazem arcybiskup Uppsali dr Nathan Sőderbloom. Zawsze tak nauczaliśmy, zgodnie z dzisiejszą Ewangelią, że Chrystus i Jego Kościół jest tam, gdzie „wiernie naucza się Ewangelii i należycie udziela się Sakramentów.” (CA art. VII) Tam jest Kościół Jezusa, tam jest Jezus w Duchu Świętym i tam jest On obecny wśród Jego Ludu, tam jest Królestwo Boże na ziemi. Tam gdzie inaczej się naucza, niż Chrystus w dzisiejszej Ewangelii uczy – tam „nie chodźcie, ani się tam nie udawajcie.” Bo Chrystusa nie da się zamknąć w żadnym ziemskim Kościele, ani w najpiękniejszej świątyni, ani nawet w żadnej ziemskiej wspólnocie, społeczności, czy organizacji. On w Duchu Świętym „gdzie chce tam wieje”. A napewno jest tam gdzie jest Słowo Boże zwiastowane i Sakramenty święte udzielane. Do tego potrzebny jest urząd posługiwania w Kościele i do tego na nowo zostałeś powołany, drogi Bracie Marcinie w tym zborze i w tym mieście. Tylko bowiem wtedy może wśród nas uwidocznić się Królestwo Boże, gdy Chrystus wśród nas będzie zwiastowany. On bowiem tam sam przychodzi ze swoimi darami, owocami Ducha Świętego jakimi są, jak uczy ap. św. Paweł: „…miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie.” (GL 5,22)

Życzę Wam kochani, aby tu we Wrocławiu wyrastały na drzewach wszystkich Kościołów chrześcijańskich i w synagodze wrocławskiej te owoce Ducha Świętego, a w ten sposób urzeczywistniało się wśród nas Królestwo Boże, o które codziennie w Modlitwie Pańskiej prosimy: „Przyjdź Królestwo Twoje!.” Amen.

 

KSIĄDZ MARCIN KOTAS PROBOSZCZEM W POZNANIU

04 lut

W dniu 23 marca 2012 r. po ciężkiej chorobie zmarł w Poznaniu długoletni bardzo zasłużony  proboszcz ewangelickiej parafii poznańskiej ś.p. ksiądz radca Tadeusz Raszyk (64). Urodził się i mieszkał do czasów ordynacji w rodzinnym Goleszowie.                                                                                                                Tu też został konfirmowany przez miejscowego proboszcza księdza Tadeusza Terlika. Po konfirmacji uczęszczał pilnie na spotkania młodzieży pokonfirmacyjnej, które od stycznia 1963 r. prowadził przybyły tu w dniu 3 stycznia 1963 r. z Mazur ks. wikariusz Jan Gross, który zapalił Tadeusza i wielu innych do pójścia za Panem, na studia teologiczne i do pracy w Kościele. Po ukończeniu studiów teologicznych z tytułem magistra teologii w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, mgr teol. Tadeusz Raszyk został ordynowany na księdza luterańskiego w kościele w Goleszowie w II Święto Bożego Narodzenia (Św. Szczepana), dnia 26 grudnia 1971 r.  przez ówczesnego Zwierzchnika Kościoła ks. biskupa prof. dr. Andrzeja Wantułę w asyście  ks. Tadeusza Terlika i ks. Jana Grossa.

Młody duchowny najpierw był wikariuszem w Katowicach, potem administratorem w Świdnicy i od 1 czerwca 1980 r. aż do śmierci przez blisko 32 lata w Poznaniu. Tu był proboszczem, konseniorem, a następnie przez 6 lat seniorem, czyli Zwierzchnikiem Diecezji Pomorsko – Wielkopolskiej. Po zmianie ZPW i wprowadzeniu urzędu biskupa diecezjalnego w roku 1992 nie wyraził zgodny na dalsze piastowanie urzędu Zwierzchnika Diecezji. Był członkiem Synodu Kościoła i radcą Konsystorza najwyższej władzy administracyjnej całego Kościoła w Polsce. Z racji pełnionych wysokich urzędów w parafii, w diecezji i w Kościele był przejściowo „ex officio” proboszczem administratorem wielu Parafii w Diecezji, wychował wielu wikariuszy, usamodzielnił wraz z Radą Parafialną kilka parafii na terenie Wielkopolski i  wybudował piękny kościół „p.w. Łaski Bożej” oraz centrum parafialne w Poznaniu przy ulicy Obozowej na byłym cmentarzu ewangelickim, gdyż parafia nie była w stanie odzyskać ani jednego z wielu byłych kościołów ewangelickich w Poznaniu. Centrum parafialne i kościół zostały poświęcone w dniu 19 września 2004 r. przez ks. biskupa Janusza Jaguckiego.

Ś.p. ks. radca Tadeusz Raszyk pochowany został na terenie centrum parafialnego tuż za ołtarzem przy kościele Łaski Bożej w Poznaniu.

Kiedy zakończyła się żałoba przystąpiono do przygotowania zgodnie z ZPW Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP wyborów nowego proboszcza. Na ogłoszony wakans Rady Parafialnej zgłosiło się 6 księży, z tym że jeden z księży później się wycofał. Po zatwierdzeniu kandydatów przez Konsystorz, odprawieniu przez nich nabożeństw i przedstawieniu się Parafii, odbyły się w dniu dzisiejszym tzn. w dniu 3 lutego 2013 r. pod przewodnictwem Biskupa Diecezjalnego ks. biskupa prof. dr. hab. Marcina Hintza, wybory proboszcza.

Wymaganą ilość głosów parafian otrzymał dotychczasowy proboszcz – administrator Parafii p.w. Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie przy ul. Puławskiej – ksiądz mgr Marcin KOTAS.

Ks. proboszcz Marcin Kotas urodził się dnia 15 września 1981 r. w Cieszynie. Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego Towarzystwa Ewangelickiego w Cieszynie podjął studia teologiczne w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Służbę w Kościele rozpoczął 1 lutego 2005 r. kiedy został skierowany przez Biskupa Kościoła na praktykę kandydacką do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Grudziądzu. Następnie w czerwcu 2005 r. został oddelegowany na praktykę do  parafii w Skoczowie. Po zdaniu pierwszego egzaminu kościelnego został ordynowany  wraz z mgr. Marcinem Pyszem  na księdza ewangelickiego w dniu  1 października 2006 r. w kościele Zbawiciela w Bielsku – Białej przez ks. biskupa Janusza Jaguckiego. Po ordynacji i kontynuowaniu służby w parafii skoczowskiej jako wikariusz, Konsystorz, na wniosek Biskupa Kościoła,  powierzył mu z dniem 1 stycznia 2008 r. obowiązki asystenta Biskupa Kościoła w Warszawie.

Ze względu na niespodziewaną śmierć proboszcza Parafii Ewangelicko-Augsburskiej Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie ś.p. ks. generała Adama Pilcha pod Smoleńskiem (10 IV 2010) oraz konieczność kontynuowania pracy duszpasterskiej w parafii został z dniem 11 kwietnia 2010 r. czasowo skierowany do służby w tej parafii. Z dniem  1 sierpnia 2010 r. na mocy uchwały Konsystorza Kościoła został mianowany na stanowisko proboszcza – administratora parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie, w której pełni służbę do dnia wyborów na proboszcza w Poznaniu. Po zatwierdzeniu  wyborów przez Konsystorz, nowy proboszcz poznański zostanie uroczyście instalowany na to stanowisko przez Biskupa Diecezjalnego. Ks. Marcin Kotas jest żonaty z mgr Anną z domu Ryś z Goleszowa. Mają dwóch kilkuletnich chłopców.

Nowemu proboszczowi Parafii Ewangelicko – Augsburskiej w Poznaniu życzymy wiele Bożego błogosławieństwa na nowym stanowisku w Kościele. Ad multos annos!

 

ŻYCZENIA NA BOŻE NARODZENIE I NOWY ROK PAŃSKI 2013

18 gru

Radujcie się w Panu zawsze;

powtarzam, radujcie się!

(Flp 4,4)

„Wesołych Świąt!” Tymi słowami nasi przodkowie składali sobie wzajemnie

Ewangelicko-luterański kościół Zbawiciela w Jerozolimie

Ewangelicko-luterański kościół Zbawiciela w Jerozolimie

życzenia. My także pragniemy złożyć Wam dzisiaj życzenia wesołych i błogosławionych Świąt Narodzenia Pańskiego.

Dlaczego one mają być wesołe? Bo „Świąt radosnych nadszedł błogi czas”, radośnie śpiewajmy, Anioł zwiastuje nam radość wielką, gdyż gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego, który się narodził z Niewiasty. Dlatego „wesołą nowinę (…) słuchajcie”, która będzie udziałem wszystkiego ludu, bo dziś narodził się nam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan.

Bóg stał się człowiekiem aby człowiek mógł stać się dziecięciem Bożym. To jest ta radosna nowina, pełne radości przesłanie, które nas napawa weselem i czyni nasze święta wesołymi.


Adwent i okres Narodzenia Pańskiego każdego roku na nowo nam przypominają, że Chrystus:

- już przyszedł w Bethlehem, oczekiwany wiele tysięcy lat przez niektórych ludzi.

- On przychodzi do nas codziennie w Swoim żywym Słowie i Sakramentach świętych: w Chrzcie Świętym, a zwłaszcza w Sakramencie Ciała i Krwi Swojej, w którym realnie, substancjalnie i prawdziwe jest obecny i łączy się z naszym ciałem i krwią. Czyż może On być jeszcze bliżej nas? On przychodzi do nas także w naszych bliźnich, chorych, biednych i smutnych.

- Chrystus przyjdzie jeszcze raz aby wziąć Swój Kościół do siebie.

To potrójne przesłanie o przyjściu naszego Pana jest powodem naszej świątecznej radości.

Takiej radości zakorzenionej w naszym Panu i Zbawicielu z całego serca życzymy naszym krewnym, przyjaciołom, wszystkim współwyznawcom Jezusa Chrystusa, Jego Kościołowi i wszystkim, którzy na czele Kościoła Jezusa Chrystusa stoją i Jemu służą.

Przed nami Nowy Rok Pański 2013 z jego ekumenicznym hasłem:

Nie mamy tu miasta trwałego, ale tego przyszłego szukamy.”           (Hbr 13,14)

Niech nas na drodze szukania tego trwałego miasta, w Nowym Roku prowadzi  i przewodzi nam nasz Pan Jezus Chrystus.

Požehnané Vánoce a šťastný nový rok 2013

Gesegnete Weihnachten und glűcklich Neues Jahr 2013

Merry Christmas and Happy New Year 2013

Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku Pańskiego 2013

Z serdecznym pozdrowieniem

Ks. Jan Gross z Rodziną.

Cieszyn, Adwent 2012 r.

 

UROCZYSTOŚĆ 50 – LECIA ORDYNACJI KS. PROF. DR HAB. MANFREDA UGLORZA W STARYM BIELSKU

02 paź

W 17. Niedzielę po Trójcy Świętej, w którą zarówno w tym roku jak też przed 50 laty wypadło Dziękczynne Święto Żniw, w kościele św. Jana Chrzciciela  w Starym Bielsku, w którym przez 24 lata Ks. Profesor był proboszczem, odbyło się uroczyste nabożeństwo dziękczynne z okazji Jego 50-lecia ordynacji, która odbyła się przed 50-laty w kościele św. Jana w Mikołowie, w dniu 30 września 1962 r., gdzie w dniu 1 grudnia 1940 r. ks. profesor Manfred Uglorz został ochrzczony.

W nabożeństwie dziękczynnym w kościele w Starym Bielsku wzięli udział koledzy i przyjaciele ks. profesora Manfreda Uglorza. Na wstępie uroczystego nabożeństwa miejscowy proboszcz ks. dr Piotr Szarek serdecznie powitał wszystkich zgromadzonych. Liturgię Słowa – wstępną odprawili księża: Stanisław Dorda, Jan Melcer i Jan Gross. Kazanie od ołtarza wygłosił Biskup Diecezji Cieszyńskiej ks. biskup Paweł Anweiler.

Następnie po pieśni zboru nr 100 od pulpitu dostojny Jubilat wygłosił przemówienie oparte na dwóch tekstach biblijnych ze Starego i Nowego Testamentu, w którym podkreślił chrystocentryczne jego 50-letnie nauczanie zarówno z ambony jak i na katedrze uniwersyteckiej. Głębokie przemówienie zakończył Jubilat podziękowaniami i apostolskim życzeniem pokoju.

Z kolei ks. redaktor Jerzy Below, ks. prof. dr hab. Marek Jerzy Uglorz i dyrektor „Augustany” radca Konsystorza Korneliusz Glajcar wręczyli Jubilatowi dedykowaną Mu Księgę Pamiątkową p.t. „Bóg i Jego człowiek”, do której wpisali swoje artykuły i życzenia przyjaciele, syn i wychowankowie Księdza Profesora. Następnie życzenia złożył Rektor Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie ks. prof. dr hab. Bogusław Milerski, uczeń i konfirmant Jubilata pochodzący z Parafii w Starym Bielsku. Ksiądz Rektor po przemówieniu w imieniu Akademii przekazał Jubilatowi pisaną ikonę.

W dłuższym przemówieniu słowa podziękowania Jubilatowi wygłosił b. senator i działacz Z.Z. „Solidarność” Marcin Tyrna, który mówił ze wzruszeniem o bogatym plonie pracy ks. proboszcza Manfreda Uglorza w parafii starobielskiej.

Następnie obecny proboszcz ks. dr Piotr Szarek i przedstawiciele Rady Parafialnej złożyli Jubilatowi słowa serdecznych podziękowań za 24 lata pracy wśród nich i życzyli wiele zdrowia i długich jeszcze lat życia.

Błogosławieństwa Jubilatowi udzielili księża biskupi: Paweł Anweiler i dr Jan Szarek.

Spowiedź odprawił ks. radca Ryszard Janik, przyjaciel Jubilata i b. proboszcz parafii w Jaworzu u boku którego ks. profesor rozpoczynał pracę duszpasterską.

Liturgii Sakramentu Ołtarza przewodniczyli: ks. biskup senior dr Jan Szarek i ks. proboszcz dr Piotr Szarek.

Nabożeństwo zostało zakończone błogosławieństwem Jubilata oraz pieśnią: „Na skale Kościół stoi” [SE 552].

W czasie nabożeństwa śpiewał solo Paweł Konik i miejscowy chór parafialny. W nabożeństwie oprócz wymienionych wzięli udział jeszcze: ks. Tadeusz Konik, ks. Jan Lech Klima i ks. dr Adrian Korczago. Odczytano także życzenia od  ks. proboszcza Piotra Mendrocha z Mrągowa wraz z żoną, oraz wdowy po ś.p. ks. Romanie Miklerze z Krakowa, którzy byli wikariuszami księdza Manfreda Uglorza.

Podczas uroczystego obiadu przemawiali: ks. dr Marek Jerzy Uglorz, ks. radca  Ryszard Janik, ks. proboszcz Stanisław Dorda i ks. konsenior Andrzej Czyż.

We wszystkich przemówieniach zarówno w kościele jak i w sali parafialnej jak gdyby namalowano bogaty plon żniwa jaki Jubilat przyniósł w ciągu 50 – letniej służby Chrystusowi i Jego Kościołowi.

Życzymy Księdzu Profesorowi na dalsze lata życia i pracy wiele Bożego błogosławieństwa i Jego prowadzenia. „Ad multos annos” – drogi Przyjacielu!