Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
RSS
 

75 LAT ŻYCIA I PONAD 52 LATA PRACY DUSZPASTERSKIEJ W KOŚCIELE

Życie i praca w Kościele ks. radcy Jana Grossa, byłego prezesa XI Synodu Kościoła, honorowego przewodniczącego Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej (w obrazach).

=======================================================================

1938

Jan GROSS urodził się dnia 25 kwietnia 1938 r. w Starogardzie Gdańskim i rodzice nadali mu imię ojca i dziadka – Jan.

Rodzice: Jan (budowniczy pieców hutniczych) i Helena z domu Koch (położna), oboje ze Skierniewic.

Dnia 13 sierpnia 1938 r.: Chrzest w  Starogardzie Gdańskim w kościele ewangelickim im. ks. dr. Marcina Lutra na tamtejszym Rynku (ul. Tczewska 3), który został zbudowany przez miejscowych luteran i poświęcony w roku 1802 na fundamentach dawnego kościoła średniowiecznego będącego w posiadaniu ewangelicko – luterańskim od roku 1577 (tzn. od czasu Reformacji w Starogardzie Gdańskim). W roku 1877 przebudowano wieżę kościelną, która wynosi 49 m. wysokości i stanowi  najwyższy punkt w części starego miasta. Kościół ten przeszedł w roku 1945 w ręce braci i sióstr rzymskich katolików i otrzymał wezwanie św. Katarzyny ze Sieny.

Ego sum baptismo. Tu został Jan Gross ochrzczony

Chrzestni: Anna Jurasz (siostra Mamy) i Henryk Gross (brat Ojca).

1940

2 stycznia 1940 r. urodził się w Skierniewicach brat, któremu nadano imię Waldemar Alfred. Został ochrzczony w kościele ewangelickim im. ks. dr. Marcina Lutra w Białej (Bielsko – Biała) przez ks.proboszcza Brunona Porwala. Rodzice chrzestni: Alicja Jurasz i Gustaw Mucha, kuzynostwo (dzieci sióstr Matki). Przez wiele lat pracy zawodowej był agronomem w Kończycach Wielkich i nauczycielem w Cieszynie. Żonaty z Elżbietą z domu Lilienthal, mają dwóch synów: Zbigniewa i Pawła.

Spotkanie rodzinne z okazjii 70-tych urodzin Waldka

Spotkanie rodzinne z okazji 70-tych urodzin Waldka wraz z jego rodziną i przyjaciółmi.

1952

1 czerwca – Jan Gross konfirmowany przez ks. radcę Roberta Fiszkala,proboszcza chorzowskiego (1945-1956)  w asyście ówczesnego wikariusza i diakona ks. Wiktora Zelera (później proboszcza w Siemianowicach Śl.)

Starszy od kościoła im. Marcina Lutra (neogotycki) to drugi kościół luterański w Chorzowie im. Elżbiety (o dwóch wieżach) poświęcony dnia 13 listopada 1844 r. a znajdujący się przy ul. Bytomskiej w środku cmentarza ewangelickiego.

1956

5 czerwiec: matura w III Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Batorego w Chorzowie- Batory przy ul. Farnej 7. Nauka trwała 4 lata. Tu w III Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Batorego w Chorzowie- Batory przy ul. Farnej 7 Jan Gross poznał przyszłego księdza mgr. Fryderyka Jana Macha z Chorzowa Batorego. Jeszcze przez rok byli razem na studiach w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. W roku 1959 ks. mgr Fryderyk Jan Mach wraz ze swoją rodziną wyjechał do Niemiec (Norymberga) ale po dzień dzisiejszy utrzymuje z Kolegami w Polsce i w Czechach żywe i serdeczne kontakty niosąc przez wiele lat wielu ludziom w Polsce pomoc.

1956

Od 1 X  studia teologiczne w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie (Skolimów – Chylice), sekcja teologii ewangelickiej. Budynek CHAT poprzednio był budynkiem dawnej warszawskiej diakonii ewangelickiej”TABITA”.

W tym pięknym budynku Parafii Św. Trójcy w Warszawie od roku 1955 mieściła się przekształcony przez ówczesne władze komunistyczne Wydział Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego w Chrześcijańską Akademię Teologiczną.Tu był także Dom Studenta i sale wykładowe. Studia wówczas trwały 4 lata i zakończone były magisterium z teologii ewangelickiej lub prawosławnej względnie starokatolickiej. CHAT ma aż dotąd charakter uczelni ekumenicznej.

1960

23 czerwiec – magisterium na podstawie pracy z teologii praktycznej napisanej na życzenie (TEMAT) promotora J.E. ks. biskupa prof. dr. Andrzeja Wantuły na temat: „Stosunek Kościoła Ewangelicko- Augsburskiego [Luterańskiego] do kultu Marii Panny.” W Komisji Egzaminacyjnej zasiedli: ks. rektor prof. dr Wiktor Niemczyk, ks. prorektor i dziekan prof. dr Karol Wolfram oraz promotor ks. biskup prof. dr Andrzej Wantuła.

1960

21 wrzesień – I egzamin kościelny: „pro venia concionandi” wraz magistrami teologii ewangelickiej: Erwinem Kruczkiem (+), Ottonem Jaworskim (+) i Janem Szarkiem, którzy byli ordynowani na księży w dniu 25 września 1960 r. w kościele Zbawiciela w Bielsku – Białej przy placu ks. Marcina Lutra przez ks. biskupa prof. dr. Andrzeja Wantuły w asyście ks. seniora prof. dr. Woldemara Gastparego i ks. seniora Adama Wegerta. Ks. Erwin Kruczek został skierowany do Zalewa, ks. Otto Jaworski do Rańska, a ks. Jan Szarek do Nawiad, a więc wszyscy do Diecezji Mazurskiej.

1960

2 październik – Ordynacja (wyświęcenie na księdza – prezbitera) w kościele im. ks. Marcina Lutra w Chorzowie I przy ul. Powstańców Śl. Aktu ordynacji przez modlitwę do Ducha Świętego i włożenie rąk na głowę ordynowanego dokonali: ks. biskup prof. dr Andrzej Wantuła, ks. senior Alfred Hauptman, zwierzchnik Diecezji Katowickiej  i ks. radca Robert Fiszkal, proboszcz w Wiśle.

W nabożeństwie ordynacyjnym w szczelnie wypełnionym kościele brał udział m.in. wraz z rodziną – Mamą i Siostrą Heleną (Lusią) 19 – letni Jerzy Buzek, kolega ordynowanego, późniejszy Premier Rządu RP i przewodniczący Parlamentu Europejskiego w Strasburgu profesor dr hab. inż.Jerzy Buzek.

Ks.Biskup Andrzej Wantuła wygłosił przemówienie ordynacyjne od ołtarza na tekst z Ewangelii wg św. Jana 21, 15-19:

„15.Gdy więc spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie więcej niż ci? Rzekł mu: Tak, Panie! Ty wiesz, że cię miłuję. Rzecze mu: Paś owieczki moje. 16.Rzecze mu znowu po raz drugi: Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie? Rzecze mu: Tak, Panie! Ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paś owieczki moje. 17.Rzecze mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, miłujesz mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Miłujesz mnie? I odpowiedział mu: Panie! Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że cię miłuję. Rzecze mu Jezus: Paś owieczki moje. 18.Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Gdy byłeś młodszy, sam się przepasywałeś i chodziłeś, dokąd chciałeś; lecz gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a kto inny cię przepasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz. 19.A to powiedział, dając znać, jaką śmiercią uwielbi Boga. I powiedziawszy to, rzekł do niego: Pójdź za mną.”

Te słowa w pełni wypełniły się w życiu i pracy duszpasterskiej nowo ordynowanego księdza.  Nowo ordynowany ksiądz wygłosił kazanie na tekst Rz 1,16:

„Albowiem nie wstydzę się ewangelii Chrystusowej, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy, najpierw Żyda, potem Greka.”


Ksiądz Biskup Prof. Dr Andrzej Wantuła (1959-1975)

Ksiądz Biskup Prof. Dr Andrzej Wantuła (1959-1975)


Dziwnym zrządzeniem było to, że po blisko 44 latach ten sam tekst biblijny wypadł jako tekst kazalny w 3 Niedzielę po Epifanii dnia 25 stycznia 2004 r., gdy ks. Jan Gross przechodził na emeryturę i żegnał się z parafiami w Mikołowie i w Tychach.

1960- 1961

Od 3 października 1960 r.: wikariusz diecezjalny Diecezji Mazurskiej u boku ks. seniora Alfreda Jaguckiego, zwierzchnika Diecezji Mazurskiej w Szczytnie, ojca późniejszych dwóch biskupów luterańskich: ks. biskupa Waltera Jaguckiego Biskupa the Lutheran Church in Great Britain od 2000 roku i ks. biskupa Janusza Jaguckiego zwierzchnika Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w RP w latach 2001-2010.

ks. senior dr Alfred Jagucki zwierzchnik Diecezji Mazurskiej

ks. senior dr Alfred Jagucki zwierzchnik Diecezji Mazurskiej

Synowie ks.seniora Alfreda Jaguckiego: biskup Walter Jagucki i biskup Janusz  Jagucki

=================================================================================================================================================================================================

1961 -1962

Wikariusz Diecezjalny a jednocześnie pełniący obowiązki administratora trzech parafii: Dąbrówno, Glaznoty i Lipowo (diecezja mazurska) z siedzibą w Dąbrównie do 1 stycznia 1963 r.

*  * *

1963-1973

II wikariat:  w Goleszowie (diecezja cieszyńska) od 3 stycznia 1963 r. u boku ks. konseniora Tadeusza Terlika, proboszcza w Goleszowie. Pierwsza konfirmacja dnia 2 czerwca 1963 r.


Młody duszpasterz (25) został posłany przez Konsystorz do Goleszowa aby wspomóc  w pracy duszpasterskiej i katechetycznej ks. proboszcza Tadeusza Terlika, proboszcza parafii liczącej wtedy ok. 3600 dusz. Przybył tu 3 stycznia, a pierwsze nabożeństwo odprawił w Święto Epifanii, dnia 6 stycznia 1963 r.

1963

25 kwiecień 1963 r.:  II egzamin kościelny (proboszczowski) „pro ministerio.” w Warszawie przed Konsystorską Komisją Egzaminacyjną .

1967

28 wrzesień 1967 r.:  ślub z Krystyną z domu Jarzembowska w zabytkowym kościele ewangelickim w Lewinie Brzeskim. Małżonków pobłogosławił miejscowy proboszcz ks. Stanisław Żwak i ks. radca dr Alfred Jagucki z Cieszyna. Świadkowie: ks. proboszcz Tadeusz Terlik i szwagier Mieczysław Jarzembowski.

1970

21 marzec 1970 r.: narodziny w Cieszynie w Szpitalu Śląskim  jedynej córki Elżbiety – Heleny (obecnie mgr położnictwa), ochrzczonej w Goleszowie dnia 19 kwietnia 1970 r. przez ks. konseniora Tadeusza Terlika, proboszcza goleszowskiego. Chrzestni: Irena Jarzembowska i Waldemar Gross.

Babcia Helena Gross (zmarła 2 X 1986 r. w wieku 77 lat) z jedyną wnuczką Elą w dniu jej konfirmacji (1984). Babcia zmarła więc za dwa lata, dnia 2 października 1986 r. w Mikołowie (na plebanii) i w Mikołowie została pochowana.

* * *

Elżbieta chrzestną w nowym kościele w Tychach u małej Patrycji Thiu – Kędzior:

* * *

1971

W Uroczystość Diakona św. Szczepana, dnia 26 grudnia 1971 r. w kościele w Goleszowie ks. biskup prof. dr Andrzej Wantuła w asyście ks. proboszcza Tadeusza Terlika i ks. Jana Grossa ordynował na księdza ewangelickiego mgr. teol. Tadeusza Raszyka, który w latach 1963 do 1967 uczęszczał gorliwie na zebrania młodzieżowe prowadzone przez ks. Jana Grossa.

Liturgia Słowa w czasie nabożeństwa ordynacyjnego. Od lewej księża: Jan Gross, radca Robert Fiszkal i Manfred Gringel.

Liturgia Słowa w czasie nabożeństwa ordynacyjnego. Od lewej księża: Jan Gross, radca Robert Fiszkal i Manfred Gringel.

Biskup Andrzej Wantuła przed oltarzem kościoła w Goleszowie -26 XII 1971

Biskup Andrzej Wantuła przed ołtarzem kościoła w Goleszowie - 26 XII 1971.

Ordynacja ks.Tadeusza Raszyka w Goleszowie 26 XII 1971 r. przez ks.biskupa Andrzeja Wantułę w asyście: ks. konseniora Tadeusza Terlika i ks.Jana Grossa.Senior Diecezji Pomorsko – Wielkopolskiej i Radca Konsystorza Ks. proboszcz Tadeusz Raszyk zmarł w wieku 63 lata w dniu 23 marca 2012 r. i pochowany został w Poznaniu przy kościele p.w. Łaski Bożej, który zbudował jako proboszcz poznański.

Pogrzeb ś.p. ks. seniora Tadeusza Raszyka w Poznaniu.

Pogrzeb ś.p. ks. seniora Tadeusza Raszyka w Poznaniu.

Instalacja nowego proboszcza w Poznaniu ks. Marcina Kotasa.

Kościół ewangelicki p.w. Łaski Bożej w Poznaniu poświęcony w  roku 2004

Kościół ewangelicki p.w. Łaski Bożej w Poznaniu poświęcony w roku 2004

Instalacja nowego proboszcza w Poznaniu ks. Marcina Kotasa pochodzącego z Cieszyna, którego żona pochodzi z Goleszowa.

1973 – 1978

III wikariat:  od 1 października 1973 r.do 15 października 1978 r. w największej parafii w Polsce (8 tyś. wiernych) w Cieszynie (diecezja cieszyńska) u boku ks. radcy dr. Alfreda Jaguckiego, byłego seniora Diecezji Mazurskiej

1974


Mała Ela (Gross) i duża Ela (Jagucka) witają abp Sudbego i bp.Mała Ela (Gross) i duża Ela (Jagucka) witają abp. O. Sudby z Uppsali i bp. A. Wantułę z Warszawy w kościele Jezusowym 25.o8.1974 r.Obok stoi ks.Emil Gajdacz.

Mała Ela (Gross) i duża Ela (Jagucka) witają abp. O. Sudby z Uppsali i bp. A. Wantułę z Warszawy w kościele Jezusowym w Cieszynie, dnia 25 sierpnia 1974 r. Obok stoi ks.Emil Gajdacz.


300-lecie kościoła Jezusowego w Cieszynie (1709-2009)

1977 – 2001:

Ks. Jan Gross mianowany przez JE ks. biskupa dr h.c. Janusza Narzyńskiego członkiem Konsystorskiej Komisji Egzaminacyjnej pełnił tę służbę przez 24 lata za czasów kierowania Kościołem przez  księży biskupów:   dr. Janusza Narzyńskiego i dr. Jana Szarka.

Ks. Biskup Dr h.c. Janusz Narzyński (1975-1991)

Ks. Biskup Dr h.c. Janusz Narzyński (1975-1991)

Ks. Biskup Dr h.c. Jan Szarek (1991-2001)

Ks. Biskup Dr h.c. Jan Szarek (1991-2001)

* * *

1978 – 1995

31 X 1978 – 31 XII 1995 r.: administrator parafii w Orzeszu (diecezja katowicka) mianowany przez Konsystorz z siedzibą Mikołowie (dojeżdżając na nabożeństwa i inne zajęcia osobiście lub dojeżdżali praktykanci i wikariusze mikołowscy – 15 km).


* * *

1978 – 2004

Proboszcz w Mikołowie i w Tychach

W okresie 16 X 1978 – 31 I 2004 r.: był proboszczem parafii w Mikołowie i w Tychach (diecezja katowicka). Wybrany przez Zgromadzenie Parafialne w Mikołowie w dniu 3 września 1978 r. objął parafię w dniu 16 października 1978 r. wieczorem gdy dzwony wszystkich kościołów katolickich obwieściły, że po raz pierwszy w dziejach Polak ks. kardynał Karol Wojtyła został wybrany papieżem i przyjął imię Jana Pawła II.

1979

Dnia 18 lutego 1979 r. instalacja proboszcza. Dokonał jej ks. senior Alfred Hauptman w asyście ks. konseniora Jana Karpeckiego, poprzedniego proboszcza mikołowskiego i ks. radcy Edwarda Romańskiego z Rybnika.

Instalacja ks. Jana Grossa na proboszcza w Mikołowie

Instalacja ks. Jana Grossa na proboszcza w Mikołowie

Plebanię mikołowska odwiedzali liczni goście z kraju i zagranicy.Jednym z nich był  Ksiądz Biskup Prof. Dr Joachim Heubach z Buckeburg, Biskup Krajowego Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego Schaumburg – Lippe, z  którym był ks. Jan Gross zaprzyjaźniony od czasów uczestnictwa w  Konferencji Perykopowej Światowej Federacji Luterańskiej w Genewie, a potem przez ponad 20 lat (dwa razy w roku) w posiedzeniach Luterańskiej Liturgicznej Konferencji Niemiec (LLKD), której ks. biskup Joachim Heubach był przez długie lata przewodniczącym, zaś na emeryturze został Prezydentem Związku Marcina Lutra (MLB) w Erlangen. Na zdjęciu Biskup wraz z Małżonką odwiedził rodzinę Pana Wilhelma Łękawskiego w Żorach. Pan Wilhelm Łękawski aż do śmierci pracował honorowo w Śląskim Oddziale Polskiej Rady Ekumenicznej w Mikołowie, szył

Biskup Joachim Heubach z Małżonką Hildegardą u Państwa Łękawskich w Żorach.

Biskup Joachim Heubach z Małżonką Hildegardą u Państwa Łękawskich w Żorach.

dla księży komże cieszyńskie – alba silesiana (ponad 50), wykonywał pięknie haftowane obrusy stołowe ale też i obrusy ołtarzowe.

* * *

1978 – 2004

proboszcz w Tychach (Tychy w latach 1945-1996 były integralną częścią  Parafii Mikołów, natomiast w latach 1983 – 1996 r. Filiałem  Parafii Mikołów).

Ks. Jan Gross od 1 XI 1996 r. do 31 I 2004 r. był pierwszym proboszczem – administratorem nowo erygowanej samodzielnej Parafii w Tychach (Budowniczy kościoła św. ap. Piotra i Pawła w Tychach przy ul.Biskupa Juliusza Burschego 20,  poświęconego przez JE ks. biskupa Jana Szarka, dnia 25 września 1995 r.

* * *

KONFIRMACJE:


Konfirmacja w Mikołowie - zdjęcie profetyczne?

Konfirmacja w Mikołowie - zdjęcie profetyczne?


1980 – 1990

Konsenior (zastępca zwierzchnika) Diecezji Katowickiej. Seniorem był wówczas ks. mgr Rudolf Pastucha, później pierwszy Biskup Diecezji Katowickiej.

1973 – 2007

przez 34 lata był przewodniczącym Komisji Liturgicznej Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego [Luterańskiego] w Polsce.

1986 – 2007

21 lat był członkiem Synodu Kościoła  wybierany z listy wszystkich księży – prezbiterów w Polsce.

1990 – 2001

11 lat (6 i 5 lat) był radcą Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego [Luterańskiego] w Polsce (najwyższej władzy administracyjnej Kościoła)  wybrany dwukrotnie przez  IX i X Synod Kościoła.

1997 – 2002

przewodniczący 20 osobowej Międzykościelnej Komisji Śpiewnikowej (Patrz: Śpiewnik Ewangelicki 2002) powołanej dla opracowania nowego Śpiewnika Ewangelickiego z nutami dla Kościołów:

- Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego [Luterańskiego] w Rzeczypospolitej Polskiej,

- Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania [SCEAV) w Republice Czeskiej,

- Luterańskiego Ewangelickiego Kościoła Augsburskiego Wyznania [LECAV] w Republice Czeskiej,

- Kościoła Ewangelicko – Reformowanego [Kalwińskiego] w Rzeczypospolitej Polskiej.

* * *

2002 – 2007

W dniu 6 kwietnia 2002 r. XI Synod Kościoła w tajnym głosowaniu zdecydowaną większością głosów wybrał ks.Jana Grossa prezesem Synodu Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego [Luterańskiego] w Polsce, najwyższej władzy ustawodawczej Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego [Luterańskiego} w Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z obowiązującym wówczas Prawem Kościelnym (ZPW i Pragmatyka Służbowa) wybór był dokonany  na czas kadencji trwania Synodu Kościoła, a więc do dnia 14 kwietnia 2007 r.

2002

Międzykościelna i międzynarodowa Komisja Śpiewnikowa wydała nowy Śpiewnik Ewangelicki dla Kościołów Luterańskich Polski i Czech oraz dla Kościoła Ewangelicko - Reformowanego w Polsce, oficjalnie wprowadzony w życie liturgiczne w Niedzielę Cantate, dnia 28 kwietnia 2002 r. w Cieszynie w kościele Jezusowym. Do tego śpiewnika wydano dwa tomy Choralnika: część 1 - pieśni i część 2 - pełna liturgia z różnymi odmianami.

* * *

1981 - 2008

przewodniczący Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej, przewodniczący Komisji Charytatywnej w okresie stanu wojennego i w późniejszych latach kryzysu narodowego. Po rezygnacji z tego stanowiska związanej z wiekiem, przewodnictwo przejął ks. Biskup Paweł Anweiler. Wielką i nieocenioną pomocą w tej pracy przez te wszystkie lata był ks. infułat Eugeniusz Stelmach, dziekan i proboszcz polskokatolicki w Strzyżowicach, a zarazem I wiceprzewodniczący Śląskiego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej..

Kościoły Członkowskie:

1. Kościół Ewangelicko – Augsburski [Luterański],

2. Kościół Ewangelicko – Reformowany [Kalwiński],

3. Kościół Ewangelicko – Metodystyczny,

4. Kościół Chrześcijan Baptystów,

5. Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny,

6. Kościół Polskokatolicki,

7. Starokatolicki Kościół Mariawitów.

* * *

2004

UROCZYSTE EKUMENICZNE POŻEGNANIE PARAFII W MIKOŁOWIE I TYCHACH

Ostatnia Niedziela po Epifanii, dnia 25 stycznia 2004 r. godz. 16.00 w czasie centralnego nabożeństwa ekumenicznego na zakończenie Tygodnia Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan na Śląsku i w Zagłębiu odbyło się jednocześnie w wypełnionym do ostatniego miejsca kościele luterańskim św. Jana w Mikołowie pożegnanie Parafii Ewangelicko – Augsburskiej  w Mikołowie przez ks. proboszcza Jana Grossa w związku z przejściem na emeryturę (65 lat).

W nabożeństwie m.in. wzięli udział:  Biskup – Zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP ks. bp Janusz Jagucki, Konsystorz i Rada Synodalna XI Synodu Kościoła, księża Diecezji Katowickiej i Cieszyńskiej z ich biskupami Tadeuszem Szurmanem i Pawłem Anweilerem, Śląski Oddział Polskiej Rady Ekumenicznej, przedstawiciele Kościoła Rzymsko – Katolickiego wszystkich diecezji śląskich na czele z Metropolitą Górnośląskim JE ks. arcybiskupem dr. Damianem Zimoniem, mikołowskie Siostry Boromeuszki na czele z Matką Generalną, goście zagraniczni, przedstawiciele władz samorządowych na czele z Burmistrzem Mikołowa dr. inż. Markiem Balcerem, poczty sztandarowe straży pożarnych.

1 lutego 2004 r.  ks. proboszcz mgr Jan Gross w towarzystwie proboszcza elekta ks. mgr. Kornela Undasa pożegnał się z parafią w Tychach, którą na nowo założył i wraz z parafianami wybudował okazały kościół św. ap. Piotra i Pawła (ul.  Biskupa Juliusza Burschego 20).

Od 1 lutego 2004 r. ks.Jan Gross przeszedł na emeryturę i wraz z żoną Krystyną od 20 lutego 2004 r.zamieszkał w Cieszynie w domu córki Elżbiety Heleny.

Nie mamy tu miasta trwałego, ale tego przyszłego szukamy.

(Hbr 13,14)

Boże Narodzenie na emeryturze w rodzinie Gross. Od lewej: pastorowa Krystyna Gross, córka Elżbieta Gross i ks.Jan Gross

* * *

2010

25 IX: 50 – lecie ordynacji razem z księdzem biskupem dr. h.c. Janem Szarkiem i ks. proboszczem Alfredem  Neumanem w kościele Zbawiciela w Bielsku – Białej (plac ks. Marcina Lutra).

2013

a) 21 IV 2013 r. 75 – lecie urodzin  w Mikołowie:

KAZANIE

NA

NIEDZIELĘ

JUBILATE

Mikołów, dnia 21 kwietnia 2013 r. godz.9.00

Tekst z V rzędu Perykop: 1 Mż 1,1-4a.26-31; 2,1-4a:

1.Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. 2.A ziemia była pustkowiem i chaosem; ciemność była nad otchłanią, a Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód. 3.I rzekł Bóg: Niech stanie się światłość. I stała się światłość. 4a. I widział Bóg, że światłość była dobra. 26.Potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na obraz nasz, podobnego do nas i niech panuje nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad bydłem, i nad całą ziemią, i nad wszelkim płazem pełzającym po ziemi. 27.I stworzył Bóg człowieka na obraz swój. Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich. 28.I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię, i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad wszelkimi zwierzętami, które się poruszają po ziemi! 29.Potem rzekł Bóg: Oto daję wam wszelką roślinę wydającą nasienie na całej ziemi i wszelkie drzewa, których owoc ma w sobie nasienie: niech będzie dla was pokarmem! 30.Wszystkim zaś dzikim zwierzętom i wszelkiemu ptactwu niebios, i wszelkim płazom na ziemi, w których jest tchnienie życia, daję na pokarm wszystkie rośliny. I tak się stało. 31.I spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre. I nastał wieczór, i nastał poranek dzień szósty. 1.Tak zostały ukończone niebo i ziemia oraz cały ich zastęp. 2.I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. 3.I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu. 4a.Takie były dzieje nieba i ziemi podczas ich stworzenia.

Umiłowani w Panu, bracia i siostry!

Niedziela dzisiejsza 3 po Wielkanocy od najdawniejszych czasów w Kościele Zachodnim nazywa się od pierwszego wiersza łacińskiego introitu (48): „JUBILATE” to znaczy: „WESELCIE SIĘ”, czy jak nowy przekład psalmów mówi: „Radośnie wysławiajcie!”

Z czego mamy się dzisiaj weselić i za co radośnie wysławiać Boga? Na pewno każdy z nas ma jakieś ku temu powody, dla których chciałby albo powinien Boga wysławiać. Każdy ma inne ku temu powody.

Trudno byłoby mnie dzisiaj wyszczególniać te powody każdego z nas, bo ich nie znam.

Wiem natomiast, za co ja mam i powinienem dzisiaj z radością i wdzięcznością Bogu dziękować i radośnie Go wśród was wysławiać.

Do tego wysławiania zaprosił mnie wasz Ksiądz Proboszcz abym wśród was podziękował Bogu za 75 lat życia, a z tego za za ponad 40 lat w umiłowanym Kościele i 25 lat pracy tu wśród was,drodzy zborownicy z Mikołowa, Tychów i Orzesza.  Dziękuję Księdzu Proboszczowi za to, że właśnie dzisiaj dane mi tu jest być wśród was i dziękuję wam, że tu z tego miejsca mogłem wam zwiastować przez 25 lat drogocenne Słowa Boga żywego i sprawować oraz udzielać Sakramenty Święty. Chciałbym Boga dziś radośnie wysławiać, że w ciągu tych 75 lat życia wyrywał mnie nieraz z różnych nieszczęść, chorób, wypadków, ale i darzył rodziną, dobrymi przyjaciółmi i wieloma dobrymi współpracownikami, a wśród nich także dobrymi wikariuszami i praktykantami.

Choć nieraz w okresie totalitaryzmu miałem wiele kłopotów i napięć ze służbami specjalnymi, którym dobrowolnie nie chciałem służyć, to jednak w tamtym okresie Kościół mnie doceniał wybierając mnie do Synodu Kościoła, 10 lat byłem konseniorem Diecezji Katowickiej, 11 lat radcą Konsystorza i na końcu, gdy powinienem już odejść, właśnie XI Synod Kościoła obdarzył mnie zaszczytną, ale bardzo trudną i odpowiedzialną funkcją prezesa Synodu Kościoła, w której wytrwałem przez pełną 5-cio letnią kadencję.

Dziękuję Bogu i zgodnie z dzisiejszym hasłem „wysławiam Go radośnie”, za to, że mogłem pełnić wiele funkcji w najwyższych komisjach kościelnych i być przewodniczącym tej Komisji, która wydała Śpiewnik Ewangelicki, który macie przed sobą. A nie na końcu chciałbym Boga wysławiać za tak szczególne wypełnianie przez 28 lat arcykapłańskiej modlitwy Pana Jezusa: „Aby wszyscy byli jedno”, która mogliśmy realizować w ruchu ekumenicznym, poprzez Śląski Oddział Polskiej Rady Ekumenicznej zarówno ze wszystkimi Kościołami Protestanckimi, jak również z Kościołem Prawosławnym, Kościołami Starokatolickimi, ale też z największym Kościołem – Kościołem Rzymsko-Katolickim. Za tę zgodną i braterską współpracę pomiędzy Kościołami Śląska pragnę dziś raz jeszcze „radośnie wysławiać Boga”.

Drogie siostry i bracia, gdy wspominam o tym wszystkim z okazji Jubileuszu urodzin, to nie chcę tu siebie wywyższać, gdyż zawsze miałem na względzie słowo mojego imiennika św. Jana Chrzciciela, który wskazuje na Pana Jezusa mówiąc: „ON musi wzrastać a mnie ubywać!”

Gdy o tym wspominam to chcę powiedzieć, że Bóg przez biednego, grzesznego, słabego, często chorego człowieka, może wiele zdziałać. I za to niech Mu będzie cześć i chwała w Jezusie i w Kościele!

Dzisiejszy tekst kazalny wzięty z 1 księgi Mojżeszowej z 1 i 2 rozdziału mówi o człowieku, którego na początku dziejów ludzkości Bóg stworzył i postawił go w tym świecie pełnym chaosu, ciemności i grzechu, aby strzegł stworzenia Bożego i aby był koroną tego stworzenia w służbie dla Boga.

Wielki Ojciec Kościoła Zachodniego św. Augustyn, na którym tak chętnie opierał się przed 500 laty także ks. dr Marcin Luter słusznie powiedział: „Niespokojne jest serce nasze dopóki nie spocznie w Tobie, o Boże!” Bo Bóg stworzył nas dla siebie i jeszcze więcej dla nas uczynił, bo „tak Bóg umiłował świat, że dał Syna Swego Jednorodzonego, aby każdy, kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny.”

Bóg nie tylko dał Swego Syna na świat przez wcielenie z Marii Bogurodzicy, nie tylko dał Go na krzyż za nasze grzechy, ale Go zmartwychwskrzesił i „stąd mamy pociech wiele, Chrystus nasze wesele!” Stworzenie świata i człowieka, zbawienie grzesznego człowieka przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa jest powodem naszej wielkanocnej radości, naszego wielkanocnego: „JUBILATE!”

Do tej wielkanocnej radości chcą nam dopomóc trzy wycinki z historii stworzenia zawarte w pierwszej księdze Mojżeszowej, w których jest mowa o: świetle, stworzeniu człowieka i dniu odpoczynku. To wszystko co Bóg stworzył było w Jego oczach bardzo dobre. Jedynie człowiek to wszystko co było bardzo dobre to zniszczył i do tego wniósł wiele zła i ciemności. Dlatego dziś wielkanocne światło chce nam te trzy problemy na nowo oświetlić i wyraźnie powiedzieć, że jest: nowe światło, nowy człowiek i zostaje jeszcze odpoczniecie dla Ludu Bożego.

Już w VI wieku przed Chrystusem żydowscy teolodzy napisali, że to pierwsze, co stworzył Bóg to było światło. A dlaczego? Bo bez światła nie ma życia na ziemi. Bez światła wszystko jest białe, nie ma kolorów życia. W świetle, bowiem ukryta jest życiodajna moc. I jak wszystko żyje ze światła, tak też wszystko żyje z Boga, bo Bóg jest światłością. Stąd i Pan Jezus powiedział o sobie: „Jam jest światłość świata, kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności.” Blask Jego światłości może paść na nas do tego stopnia, że i my ludzie wierzący w Jezusa Chrystusa możemy być dla innych ludzi światłością, która ich oświeci we wszystkich ich ciemności. Dlatego to Pan Jezus w kazaniu na Górze do swoich uczniów powiedział: „Wy jesteście światłością świata!” Tak, chrześcijanie mogą być w tym ciemnym, pełnym chaosu świecie światłością dla tego świata, światłością dla Europy, naszych miast i wiosek. Bóg, bowiem w chaosie tego świata zaprowadził nowy porządek. Dlatego tam gdzie nie ma Boga tam panuje chaos, ciemność i śmierć. Przez cielesne zmartwychwstanie Pana Jezusa w świetle, które zaświeciło nad pustym Jego grobem radosne zwiastowanie zyskało nowy wymiar. Jak już słyszeliśmy w tegorocznym okresie wielkanocnym to światło, które oświeciło Jego uczniów i Jego uczennice zostało za ich pośrednictwem wniesione w ten świat. Wówczas nowy wymiar zyskały słowa Pana Jezusa: „Wy jesteście światłością świata!”

Stworzony przez Boga na Boży obraz człowiek, który otrzymał Ducha Bożego miał być na ziemi zastępcą Boga, miał rządzić światem ale nie drugim człowiekiem, miał rządzić przyrodą, ale nie bratem i siostrą, bo wszyscy wobec Bożego majestatu są równi i godni do samodzielnego decydowania o sobie. Co do istoty nie ma różnicy pomiędzy mężczyzną a kobietą. Różnica istnieje tylko w wykonywaniu różnych zadań w świecie, w domu, ale i w Kościele. Apostoł święty Paweł tę prawdę mocno nam przypomina.

I wreszcie trzecim powodem naszej radości jest to, że Pan Bóg obdarzył człowiek i całą przyrodę „dniem odpocznienia”. Jakże radujemy się wszyscy, młodzi i starzy, mali wielcy, pracownicy fizyczni i umysłowi, młodzież szkolna i dzieci, gdy nadchodzi niedziela – dzień odpoczynku, pierwszy dzień tygodnia. Ten dzień został uświęcony jeszcze zmartwychwstaniem Pana Jezusa, bo „pierwszego dnia tygodnia PAN wstał z umarłych.” Na tę pamiątkę pierwsi chrześcijanie w pierwszy dzień tygodnia zgromadzali się aby słuchać Słowa Bożego, krzepić się Sakramentem Ciała i Krwi Pańskiej, modlić się i uwielbiać swego Pana. Dlatego po dzień dzisiejszy my chrześcijanie ten dzień czcimy, nie tylko odpoczywając, ale w Słowie i Sakramencie w kościołach, katedrach i kaplicach spotykając się z naszym zmartwychwstałym Panem. Także i dzisiaj w tym nabożeństwie, w którym głoszone jest Słowo Boże i sprawowane są obydwa sakramenty ustanowione przez Pana Jezusa, chciejmy naszego Pana radośnie wysławiać i uwielbiać w naszych pieśniach i modlitwach. AMEN.

P O D Z I Ę K O W A N I E

Pragnę serdecznie podziękować tą drogą Księdzu Proboszczowi Kornelowi Undasowi i Radzie Parafialnej w Mikołowie za nieoczekiwane dla mnie zorganizowanie i zaproszenie mnie na uroczyste nabożeństwo w kościele św. Jana w Mikołowie z okazji moich 75 –tych urodzin.

Dziękuję także za przybycie na uroczysty obiad zorganizowany przez Parafię w Mikołowie i przekazane życzenia i prezenty: NPW Ks. Biskupowi Tadeuszowi Szurmanowi z Małżonką i Ks. Radcy Henrykowi Reske z Orzesza, Radzie Diecezjalnej Diecezji Katowickiej, oraz Ks. Radcy Janowi Badurze z Pszczyny, Ks. Proboszczowi Kornelowi Undasowi i Ks. Proboszczowi Marcinowi Koniecznemu z Tychów.

Dziękuję miłym i drogim moim byłym parafianom i Radom Parafialnym z Mikołowa, Tychów i Orzesza, a także Chórowi Parafialnemu z Mikołowa pod dyrekcją mgr.inż. Henryka Plinty za wyrazy życzliwości i przywiązania, za kwiaty i prezenty.

Z wdzięcznością składam wszystkim za wzruszającą pamięć serdeczne „Bóg zapłać!


b)  25 IV 2013 r. 75 – lecie urodzin w Ustroniu (Jubilat przebywał w Ustroniu w szpitalu).

75 lecie urodzin x JG - Ustroń 25.04.2013

75 lecie urodzin x JG - Ustroń 25.04.2013

===========================================================================================================================================================================================================================

c)  13 .05. 2013 r.:  75 – lecie urodzin w Wiśle – Jaworniku wśród przyjaciół podczas rekolekcji liturgicznych Konferencji Liturgicznej św.Pawła  Apostoła:

Obiad 13 maja 2013 r.w Wiśle Jaworniku (rekolekcje liturgiczne)

================================================================================================================================================================================================

* * *

Inne funkcje sprawowane przez księdza Jana Grossa:

Przewodniczący Komisji ds. Środków Masowego Przekazu,

Przewodniczący Redakcji Ewangelickich Programów Radiowo-telewizyjnych. Współprzewodniczący Ekumenicznej Komisji Luterańsko – Metodystycznej w sprawie wspólnoty ołtarza i ambony.

Współprzewodniczący Komisji Trójstronnej (luterańsko – reformowano – metodystycznej),

Członek Synodalnej Komisji Pastoralnej i Prawniczej,oraz Nadzwyczajnej Komisji do opracowania Pragmatyki Służbowej.

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia:

1985: 1 październik – Odznaka Wojewódzkiej Rady Narodowej :„Zasłużony dla województwa katowickiego” za pracę charytatywną w okresie kryzysu (1981-1985).
1998: 15 sierpień – wyróżnienie Parafii Polskokatolickiej w Lublinie w dziedzinie ekumenizmu „SERCE DLA SERC” za pracę charytatywną.
2004: 25 styczeń – Nagroda Honorowa Diecezji Katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP „RÓŻA LUTRA.”
2004: 21 luty – Nagroda Miasta Mikołowa „MIKOŁOWIANIN ROKU 2003
2005: 20 kwiecień – Honorowa Nagroda Związku Górnośląskiego im. Wojciecha Korfantego.

Współautor, m.in.:
1968: Modlitewnik „Bądź z nami, Panie” ,
1976: Melodie liturgiczne cz. 1-3 – Cieszyn 1976,
1976: Śpiewnik dla młodzieży chrześcijańskiej (ekumeniczny): „Boże, zaśpiewam ci nową pieśń” – Siegen (Niemcy),
1976: „Chcę być konfirmowany” – podręcznik dla konfirmantów,
1988: „Porównanie wyznań” Warszawa 1988 i II wyd. 2005, (K.E-R)
1995: „Przystąpię do ołtarza Bożego” cz. 1-3,
2002 i 2008: Śpiewnik Ewangelicki (2002),
2007: Choralnik 2 – Liturgia (13 kwiecień 2007 r.),
2006, 2007, 2008…: Agenda II Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w RP.

2012: Agenda Luterańska wydana w Cieszynie dla Parafii LECAV w Czeskim Cieszynie.

2012: Ordo nabożeństwa luterańskiego (broszura z nutami liturgicznymi).

Autor najnowszej książki:

2012:Pochodzenie sukcesji apostolskiej polskich biskupów luterańskich.” Wydawnictwo „WARTO” Centrum Misji i Ewangelizacji w Dzięgielowie. Drukarnia: „Augustana” Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w RP, Bielsko – Biała plac ks. Marcina Lutra, Dzięgielów 2012, s. 262.

Autor licznych artykułów w prasie ewangelickiej i ekumenicznej.

* * *

Z EWANGELIĄ NA POŻEGNANIE

Kazanie na 3. Niedzielę po Epifanii 2004 r.

POŻEGNALNE NABOŻEŃSTWO EKUMENICZNE

Tekst: Rz 1,14-17

Najprzewielebniejsi Księża Biskupi, Czcigodny Księże Arcybiskupie – Metropolito Górnośląski, czcigodni Księża i Diakonii, czcigodne Siostry Boromeuszki i Siostry Diakonise wszystkich reprezentowanych tu Kościołów Chrześcijańskich!

Czcigodni przedstawiciele Senatu i Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej, przedstawiciele władz samorządowych Powiatu Mikołowskiego, Zarządu Miasta Mikołowa, przedstawiciele Straży Pożarnych i wszystkich pozostałych delegacji.

Drogie Siostry i drodzy Bracia w Jezusie Chrystusie Panu naszym, zgromadzeni zarówno tu w kościele św. Jana w Mikołowie, jak również przy radioodbiornikach i przy internecie w Kraju i Zagranicą.

I. Gdy zajrzałem do Lekcjonarza przygotowując kazanie na dzisiejsze ekumeniczne nabożeństwo, w którym pragnę się pożegnać z moją parafią w związku z przejściem w dniu 1 lutego 2004 r. na emeryturę, nie mogłem uwierzyć w to, że na dzisiejszą niedzielę przeznaczony jest ten sam tekst, na który przed przeszło 43 – laty w dniu 2 października 1960 r. wygłosiłem swoje pierwsze kazanie jako duchowny luterański w dniu mojej ordynacji na księdza w kościele im. Marcina Lutra w Chorzowie.

Nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej, jest ona, bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy.” Tak wtedy zadeklarowałem za Apostołem św. Pawłem. Czy dotrzymałem tego ślubowania? To oceni sam Pan, w którego służbie byłem i jeśli On jeszcze zechce, będę tak długo jak długo On pozwoli. To ocenią też ludzie, którym służyłem na Mazurach, na Śląsku Cieszyńskim i tu na Górnym Śląsku.

Wybaczcie mi, jeśli to dzisiejsze kazanie, ostatnie jako proboszcza tej Parafii, będzie nieco chaotyczne i nie zawsze zgodne ze wszystkimi prawidłami homiletyki, ale ten dzień dzisiejszy jest szczególnym dniem dla mnie osobiście, dla mojej rodziny, dla Parafii, a myślę – dla całego Kościoła.

II. Wychowałem się w domu, który z dziada pradziada był domem luterańskim o głębokiej świadomości wyznaniowej, a jednocześnie o wielkim poszanowaniu dla ludzi inaczej wierzących, należących do innych Kościołów, dlatego tu dzisiaj tak wielu znajduje się członków innych Kościołów. W życiu, w pracy duszpasterskiej i kaznodziejskiej miałem zawsze dobre wzorce: Ks. Radca Robert Fiszkal, proboszcz chorzowski, Ks. Biskup Dr Andrzej Wantuła, nasz Biskup i wspaniały Profesor Teologii Praktycznej, Ks. Dr Alfred Jagucki, ojciec obecnego tu naszego Biskupa Kościoła, u którego dwukrotnie byłem wikariuszem, człowiek głębokiej biblijnej wiary, wspaniały kaznodzieja ewangelizacyjny, Ks. Proboszcz Tadeusz Terlik, „złotousty” kaznodzieja, u którego byłem blisko 11 lat na wikariacie. Miałem zawsze to szczęście, że w służbie Słowa, ale i w służbie czynu nigdy nie byłem sam. Bóg mi posyłał takich ludzi jak: śp. Bogusław Sidzina, organista w Cieszynie (z Haźlacha), śp. Wilhelm Łękawski z Żor, śp. Jan Nowak z Katowic, śp. Ernest Adamus i wielu wielu innych, którzy pomagali przez wiele lat nieść ciężary służby duszpasterskiej. Nie zapomnę nigdy prostej rodziny mazurskiej Bolińskich z Dąbrówna (Mazury), która choć sama nie wiele posiadała w trudnych latach sześćdziesiątych, to jednak dzieliła się ze mną ze wszystkimi niewielkimi dobrami materialnymi.

Jakże wiele zawdzięczam tym i jeszcze wielu innym ludziom, których nazwisk nie sposób wymienić. Dlatego tu pod koniec mojej czynnej służby parafialnej o tym dzisiaj pragnę złożyć świadectwo. Bo dzięki ich świadectwu życia nie musiałem się nigdy wstydzić Ewangelii, nigdy nie miałem żadnych zahamowań w zwiastowaniu Ewangelii, zawsze jak Apostoł Paweł byłem gotów zwiastować Ewangelię Chrystusową zarówno tym, którzy spoglądają ku Wittenberdze i Augsburgu, którzy patrzą na Konstantynopol i Utrecht jak „i wam w Rzymie.” Z całą pokorą chciałbym tu wyznać, jak mnie tego nauczył mój Nauczyciel Ks. Dr Alfred Jagucki, gdy często powtarzał za Apostołem Narodów, którego nawrócenie dziś obchodzimy: „My zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego, (…) który jest mocą Bożą i mądrością Bożą.” (1 Kor 1,23.24b) „Głosimy to nie w uczonych słowach ludzkiej mądrości, lecz w słowach, których naucza Duch, który jest z Boga.”  Dlatego to „uznałem za właściwe nic innego nie umieć między wami, jak tylko Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego. I przybyłem do was w słabości i w lęku, i w wielkiej trwodze,” (1 Kor 2,2.3) będąc z wami w waszych radościach i smutkach przez 25 lat tu w Mikołowie i w Tychach, w tym także  przez 18 lat i w Orzeszu. W mojej pracy duszpasterskiej mogłem nie tylko was przekonywać, ale sam tego nieraz doświadczać jako ten „servus Verbi Divini”, jako „sługa Słowa Bożego”, że ta Ewangelia o Jezusie ukrzyżowanym jest naprawdę „mocą”. Apostoł Paweł, gdy mówił o Ewangelii użył tu greckiego słowa „dynamis”, dynamit, przeogromna moc. Tak, Ewangelia jest taką mocą! Ona kruszy ludzkie serce, ona rozbija ludzką pychę, ona ma moc stworzyć nowego człowieka. Tego mogłem być świadkiem jak dzięki Ewangelii zwiastowanej „czysto i wiernie” stawała się ona dla wielu „mocą Bożą ku zbawieniu”.

Gdy w roku 1956 wybierałem się na studia teologiczne do Warszawy, musiałem dostarczyć zaświadczenie o stosunku do wojska. W Komendzie WKR w Chorzowie oficer powiedział do mnie: „Młody człowiecze, co robisz? Za 20 lat już nie będzie kościołów i nie będzie wierzących!” Od tego czasu minęło blisko 48 lat. Na pewno ten człowiek już nie żyje i nie żyje ten ustrój, któremu tak wiernie służył. „Ale Słowo Boga naszego trwa na wieki” – „Verbi Divini manet in aeternam”. Ewangelia Chrystusowa jest nadal „mocą Bożą dla wielu wierzących.” O tym nas upewnia sam Chrystus Pan w słowach, które są ekumenicznym hasłem tego roku: „Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.” (Mk 13,31).

Siostry i Bracia! W ciągu 43 – letniej pracy zwiastowania „Ewangelii chwały i łaski Bożej”, „największego skarbu Kościoła”, mogłem także doświadczyć tego, co Męczennik Kościoła w Obozie Koncentracyjnym w Buchenwaldzie, śp. ks. senior Karol Kulisz nazwał „Ewangelią społeczną”, w której także zawarta i ukryta była wielka moc.

Ewangelia społeczna” to służba człowiekowi w jego biedzie i niedoli, dziś nazwalibyśmy ją w Roku Diakonii po prostu „diakonią”. Pamiętamy wszyscy te lata kryzysu narodowego  i stanu wojennego, pamiętamy zapewne tę naszą wspólną, trudną i żmudną służbę, jaką my przedstawiciele Kościołów wypełnialiśmy także tu względem naszych wiernych i naszego społeczeństwa, względem całego narodu.

I tu dochodzimy znowu do dzisiejszej Ewangelii „ekumenicznej” (dzisiejsze czytanie ewangeliczne z Mt 25,31-40), w której Pan Jezus powiada, że postawi nas przed sądem i zapyta nas o naszą służbę dotyczącą: głodnych, spragnionych, bezdomnych tułaczy, chorych, więźniów.

Kochani, na ile tylko sił starczyło starałem się w mojej 43 letniej służbie wypełniać tę „Ewangelię społeczną”. Tę „Ewangelię społeczną” tu na tej plebanii względem bezdomnych, tułaczy, głodnych i chorych wypełniała wiernie przede wszystkim moja żona. A jednak, jeśli chodzi o mnie, ciągle czuję niedosyt, ciągle wydaje mi się, że za mało było tej służby, że ona była taką niedoskonałą. Co o niej powie mój Pan? Jak On mnie oceni, gdy przed Nim stanę? To są te pytania, które często sobie stawiam, gdy czytam tę Ewangelię i gdy ją innym zwiastuję. Przypomina mi się wtedy pieśń z Harfy (421 wyd. 1958) słowackiej pieśniarki Marii Roy:

1. Gdy się wszyscy przed tron Pański postawimy, Bracia, siostry, czy się także ostoimy?
4. Czy też w górze nikt tam na nas się nie żali? Czy ktoś także tam przed Bogiem nas pochwali?”

Siostry i Bracia, to są te ważne pytania, które człowiek często powinien sobie stawiać, a zwłaszcza, gdy kończy się czas jego czynnej służby.

Dlatego pragnę przeprosić tych wszystkich, którzy taki zarzut mogliby nie tylko w niebie, ale już tu na ziemi mnie postawić, tu w tych parafiach, w Kościele, w społeczeństwie. Ja zaś mogę powiedzieć temu, który mnie powołał i powołał wielu z nas słowami innej pieśni: „Ciągle za mało Ci służymy!” Wybacz nam to nasz Panie i Boże!

Nie wiem czy w ciągu mojej długiej, bo 43 letniej, czynnej służbie w Kościele spłaciłem dług, mówiąc słowami Apostoła Narodów, względem „Greków i nie Greków, mądrych i niemądrych”, względem „Rzymian”, i nie Rzymian, słabych i silnych, młodych i starych, zdrowych i chorych? Bóg najlepiej wie wszystko i Jego proszę o łaskawy sąd, gdy przed Jego obliczem kiedyś stanę. Natomiast Wam, wśród, których miałem ten przywilej dłużej lub krócej służyć pragnę podziękować za wszystko dobre, czego nie da się wyrazić w kilku słowach.

III. Dziękuję moim wszystkim współpracownikom, moim byłym i obecnym praktykantom i wikariuszom za wsparcie w tej służbie. Dziękuję moim wychowankom, których wielu stoi w służbie Ewangelii. Dziękuję moim Kolegom, Koleżankom i Przyjaciołom. Dziękuję byłym i obecnym Władzom Kościoła i Władzom Diecezji, w których pracowałem. Dziękuję wszystkim Kościołom z ich arcybiskupami, biskupami i całym duchowieństwem za dobrą, zgodną współpracę ekumeniczną. Dziękuję Władzom samorządowym i państwowym wszystkich szczebli. Dziękuję społeczeństwu, mieszkańcom Mikołowa, Tychów, Orzesza, Cieszyna i Goleszowa, oraz wszystkich przyległych miejscowości.

Na koniec serdecznie i gorąco dziękuję mojej żonie i córce za wierną pomoc i służbę dla mnie i dla wielu ludzi w parafiach i w społeczeństwie, i za to, że ostatnie lata życia możemy przeżyć razem w domu naszej córki

A teraz żegnam się z Wami, kochani moi zborownicy w Mikołowie i w Tychach, wzorem wielkiego Apostoła Narodów, świętego Pawła, który tak żegnał się ze zborem w Efezie wraz z jego biskupami, prezbiterami i diakonami:A teraz poruczam was PANU i słowu łaski Jego, które ma moc zbudować i dać Wam dziedzictwo między wszystkimi uświęconymi.(Dz 20,32) AMEN.

* * *

(Kazanie pożegnalne wygłoszone w kościele ewangelicko – augsburskim św. Jana w Mikołowie, w 3. Niedzielę po Epifanii, a zarazem w Dzień Nawrócenia Św. Apostoła Pawła, dnia 25 stycznia 2004 r. na zakończenie Ekumenicznego Tygodnia Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan i pożegnaniem z Parafią w Mikołowie i w Tychach w związku z przejściem w dniu 1 lutego 2004 r. na emeryturę, transmitowane na żywo przez Polskie Radio Katowice ).

* * *